فهد الصعيد والهاربة المجنونة القسم ال4 بقلم ندى المزين

فهد برفض = لع يا ست الكل…ملوش لازمه…احنا لازم نمشى لان لسه قدمنا سكت سفر تالته هاجر برفض = لالالا تدخلو بيتى و تخرجو كدا من غير اي واجب…هيا ساعه مش اكتر…كلو لقمه و بعدين روحو مكان ما انتم عوزين…يلا يا يويو ابتسمت يارا ليها و ذهبت معاها للمطبخ و راح فهد و عاصم و ماهر جلسو على الاريكه بتعب شديد من متاعب السفر… فقال ماهر = انا مش قادر افرد طولى..20 ساعه على الطريق من الصعيد لدمياط الجديده و من دمياط الجديده لبورسعيد و من بورسعيد للذمالك و لسه ريحين فين كمان أاااه

فهد بتعب و حزن = يارب بس يكون كل ده بفيده…وميطلعوش راحو حته تانيه ماهر بتعجب = انا اللى عاوز افهمه…دنيا وعرفين مشت ليه…اما صفيه مشت معاها ليه دى؟ عاصم بغيظ = عشان غبيه و مشت قبل ما تفهم الحقيقه فهد بتعجب = حقيقت ايه دى؟ حكا ليهم عاصم كل اللى حصل و اللى عملته نجلاء و عن رسالت صفيه ليه… فقال ماهر = يلهوى على اللفه…طب ليه المچنونه دى عملت اكده؟ عاصم بغيظ = مش عارف…بس انا لقيت نچلاء فجأه فى المكتب و حصل زي ما قولتلكم…بس فهمت ليه حضــ,,ـنتنى اكده فجأه…لما شافت صفيه چايه عملت اكده بنت ال*****

فهد بتنهيده حزينه = ربنا يستر و يرچعو مراتتنا سالمين غانمين يارب…وتسامحنى دنيا على اللى عملته فيها…انا غبى غبى غبى و ضيعتها من ايدى…عشان واحده متسواش زى الر*خيصه اللى اسمها هناء دى عاد طبطب ماهر على رجل فهد بحزن على حاله فبص عاصم و فهد لبعض بضياع فهم من غير اروحههم كالاجساد بدون حياة فكان الحزن و الكسره و الشوق يملأ اعينهم و كلام دنيا لفهد قبل اختفأها عمال يروح و ييجى فى عقل فهد…

.. نرجع للصعيد .. هناء بخوف = ضرــ,,ـب النا*ر بيزيد ياما…انا خيفه لنروح فيها ياما سحر = لع يابت ده اكيد ابوكى و اعمامك عاد…انا سمعت حس عمك فخر دلوقت هناء بتمنى = يارب ياما…اخرچ بس من اهنه ونا اوري الكل الويل ياما…و اولهم فهم و مرته…وربى لاخد رحهها اكده فى يدى قدام عين فهد سحر بشر = صدقينى هيحصل يا ضنايا و هترچعى حقك منيهم تالت و متالت فجأه لقو احمد الهريدى داخل الزريبه فقالت هناء بلفه = ابا…الحمدلله انك جيت يا بوى

احمد = مقدرش اسيبك يا قلب ابوكى فى يد الكلا*ب دول وراح فك احمد بسرعه بنته ة فك سحر فقالت سحر بابتسامه = كنت واثقه انك مش هضحى بينا يا احمد احمد بشر = انا جيت اهنه لانقذ بنتى وبس يا سحر…اما انتى دورك معايا وقف لحد اهنه وفجأه رفع احمد سلا*حه و ضرــ,,ـب رصا*صه جت فى صدر سحر فوقعت سحر على الارض وهيا غارقه فى د*مها فصرخت هناء بأسم امها ببكاء فشدها احمد بسرعه قبل ما حد ياخد بالو منه بعد ما لاحظ سقوت رجلته و اخواته بسبب عيلت العزيزه…

فقالت هناء ببكاء = انا مش مشيا و سيبا امى…انت كيف تعمل فيها اكده احمد بحده = اخرصى خالص…امك قدرها اكده يابنت…ومشيا معايا من سكات عشان نخرچ من اهنه عيشين احنا كمان وجرها احمد لعربيته وسقها ومشا بسرعه و هناء مش مبطلع عييط على امها… .. اما فى الداخل ..

ضرــ,,ـب النا*ر قل و رجالت احمد الهريدى بقو يقعو واحد ورا التانى بعد ما جم الدعم لعيلت العزيزى و زادو رجالتهم وكل ده و عز انه هيتجنن بسبب صريخ زهراء اللى مزالت بتصرخ وهوا مرعوب عليها ومش عارف يسيب تلك المعركه و يطلع يشفها فبعد ما خلص سالم و عز على رجالت احمد الهريدى و اخواته اللى وقعو واحد ورا التانى… فقال عزام براحه واخيرآ = خلاص يا رچاله…خلصنا خلاص من الكلا*ب دول واحد من الرجاله = زين اننا چينا ليكم فى الوقت المناسب يا كبير

عزام بشكر = تسلمو يا رجاله…جملكم ده فى رقبتى لاخر العمر تركهم عز و طلع بسرعه للاعلا ووراه سالم برعب وقبل ما عز يدخل الغرفه اللى فيها زهراء سمع احلا صرخه رنت فى القصر كلو وهيا صرخت طفله واخيرآ فابتسم عز بدموع الفرحه مليا اعينه فحط سالم ايده على كتف عز بفرحه لهم وهوا مبتسم بسعاده فجره عز على زهراء و اخدها فى حضــ,,ـنه جامد وكمان هيا وهم بصين لابنهم بفرحه فجرت چنات على سالم بدموع و حضــ,,ـنته جامد بفرحه لسلامته و سالم ضاممها جامد بسعاده و حب…

فقال عز بفرحه = حمدلله على سلامتك يا حببتى زهراء بفرحه لا توصف = الله يسلمك يا حبيبى…قوليلى يا مرت عمى…ولد ولا بنت جابت فوزيه بسرعه بطنيه صغيره لچليله فلفت چليله الرضيعه فى البطنيه… وقالت بابتسامه = بنت…و زى القمر زى امها عاد